Begin typing your search above and press return to search.
proflie-avatar
Login
exit_to_app
exit_to_app

റോ​ഹി​ങ്ക്യ​ൻ വം​ശ​ഹ​ത്യ; ആ​രാ​ണ് ഉ​ത്ത​ര​വാ​ദി?

text_fields
bookmark_border
റോ​ഹി​ങ്ക്യ​ൻ വം​ശ​ഹ​ത്യ; ആ​രാ​ണ് ഉ​ത്ത​ര​വാ​ദി?
cancel
camera_alt

ബംഗ്ലാദേശ്-മ്യാന്മർ അതിർത്തിയിലെ നാഫ് നദി മുറിച്ചുകടക്കുന്നതിനിടെ മരണപ്പെട്ട മകനെ നോക്കി കരയുന്ന റോഹിങ്ക്യൻ അഭയാർഥി. 2017​ൽ മ്യാന്മർ സൈന്യം ഏറ്റവും വലിയ റോഹിങ്ക്യൻ വേട്ട നടത്തിയ റാഖൈൻ സംസ്ഥാനത്തുനിന്ന് നാഫ് നദി കടന്ന് ഏഴരലക്ഷത്തോളം പേരാണ് ബംഗ്ലാദേശിലെ കോക്സ് ബസാറിലെത്തിയത്. ഈ പലായനങ്ങളിൽ പലതും ബോട്ട്ദുരന്തങ്ങളിലും മറ്റും കലാശിക്കുകയായിരുന്നു. 2017 ഒക്ടോബർ ഒമ്പതിന് ഇന്ദ്രനീൽ മുഖർജി (എ.എഫ്.പി) പകർത്തിയ ചിത്രം. 

മ്യാ​​ന്മ​​റി​​ലെ റോ​​ഹി​​ങ്ക്യ​​ൻ മു​​സ്‌​​ലിം ന്യൂ​​ന​​പ​​ക്ഷ​​ങ്ങ​​ൾ​​ക്കെ​​തി​​രെ സൈ​​ന്യം ന​​ട​​ത്തി​​യ അ​​തി​​ക്ര​​മ​​ങ്ങ​​ൾ വം​​ശ​​ഹ​​ത്യ​​യാ​​ണെ​​ന്ന് അ​​ന്താ​​രാ​​ഷ്ട്ര നീ​​തി​​ന്യാ​​യ കോ​​ട​​തി (ഐ.​​സി.​​ജെ) കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. 2016-17 കാ​​ല​​ഘ​​ട്ട​​ത്തി​​ൽ റോ​​ഹി​​ങ്ക്യ​​ക​​ളെ ല​​ക്ഷ്യ​​മി​​ട്ട് മ്യാ​​ന്മ​​ർ സൈ​​ന്യം ന​​ട​​ത്തി​​യ ആ​​ക്ര​​മ​​ണ​​ങ്ങ​​ൾ ഒ​​രു ജ​​ന​​വി​​ഭാ​​ഗ​​ത്തെ ഭാ​​ഗി​​ക​​മാ​​യെ​​ങ്കി​​ലും ഇ​​ല്ലാ​​താ​​ക്കു​​ക​​യെ​​ന്ന ല​​ക്ഷ്യ​​ത്തോ​​ടെ​​യാ​​യി​​രു​​ന്നു​​വെ​​ന്നാണ് വിധിപ്രസ്താവത്തിൽ കോ​​ട​​തി വ്യക്തമാക്കിയത്. വ്യാ​പ​ക​മാ​യ കൊ​ല​പാ​ത​ക​ങ്ങ​ൾ, ലൈം​ഗി​കാ​തി​ക്ര​മ​ങ്ങ​ൾ, കു​ട്ടി​ക​ൾ​ക്കെ​തി​രാ​യ ക്രൂ​ര​ത​ക​ൾ, നി​ർ​ബ​ന്ധി​ത പ​ലാ​യ​നം തു​ട​ങ്ങി​യ​വ​യും വി​ധി​യി​ൽ പ​രാ​മ​ർ​ശി​ച്ചു. ഏ​​ഴു​​വ​​ർ​​ഷം നീ​​ണ്ട നി​​യ​​മ​​പോ​​രാ​​ട്ട​​ത്തി​​നൊ​​ടു​​വി​​ൽ ച​​രി​​ത്ര​​പ്ര​​ധാ​​ന​​മായൊരു വിധി പുറത്തുവരുമ്പോൾ അത് ലോകത്തിന് നൽകുന്ന പാഠങ്ങളെന്തൊക്കെയാണ്?

2026 നവംബർ 19ന് അന്താരാഷ്ട്ര നീതിന്യായ കോടതി (International Court of Justice – ICJ) ചരിത്രപ്രധാനമായ ഒരു വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചിരിക്കുന്നു. മ്യാന്മറിലെ റോഹിങ്ക്യൻ മുസ്‌ലിംകൾക്കെതിരെ 2017ൽ നടന്ന സൈനിക നടപടികൾ വംശഹത്യയായിരുന്നുവെന്നും അതിന് മ്യാന്മർ ഭരണകൂടത്തിന് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമപ്രകാരം ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടെന്നും കോടതി കണ്ടെത്തി. 1948ലെ വംശഹത്യാ കൺവെൻഷന്റെ ലംഘനമാണിതെന്ന് ഒമ്പത് ജഡ്ജിമാർ അനുകൂലിച്ചും ആറുപേർ വിയോജിച്ചും പുറപ്പെടുവിച്ച വിധിയിൽ വ്യക്തമാക്കി. 2019 നവംബർ 11ന് ഗാംബിയ സമർപ്പിച്ച കേസിലാണ് ഈ വിധി.

ഈ വിധി ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം മ്യാന്മർ വംശഹത്യ നടത്തിയോ എന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല: ആരാണ് ഈ വംശഹത്യ നടത്തിയത്? ഏതു ഭരണകൂടമാണ് അതിന് ഉത്തരവാദി? ഏതു മതദേശീയതയാണ് റോഹിങ്ക്യൻ മുസ്‌ലിംകൾക്കെതിരായ വിദ്വേഷത്തിന് സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ പിന്തുണ നൽകിയത്? മതവും ഹിംസയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പൊതുചർച്ചകളിൽ മ്യാന്മറിന്റെ അനുഭവത്തിന് എന്തുകൊണ്ട് വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നില്ല?

വസ്തുത ഇതാണ്: മ്യാന്മർ ബുദ്ധമത ഭൂരിപക്ഷ രാജ്യമാണ്. റോഹിങ്ക്യകൾ പ്രധാനമായും മുസ്‌ലിംകളാണ്. ഈ വംശഹത്യയുടെ മുഖ്യ നടത്തിപ്പുകാർ മ്യാന്മറിലെ സൈന്യവും സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങളുമാണ്. അതിനൊപ്പം രാജ്യത്തെ ബുദ്ധമത ദേശീയതയും മുസ്‌ലിംവിരുദ്ധ പ്രചാരണങ്ങളും അക്രമത്തിന് അനുകൂലമായ സാമൂഹിക സാഹചര്യം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ വഹിച്ച പങ്കും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മ്യാന്മറിലെ മതവും വംശീയ ദേശീയതയും

മ്യാന്മറിലെ പ്രധാന മതം ഥേരവാദ ബുദ്ധമതമാണ്. 2014ലെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പ് അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കണക്കുകൾ പ്രകാരം രാജ്യത്തെ ഏകദേശം 87.9 ശതമാനം ജനങ്ങളും ബുദ്ധമത വിശ്വാസികളാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഏകദേശം 6.2 ശതമാനവും മുസ്‌ലിംകൾ 4.3 ശതമാനവുമാണ്. എന്നാൽ റോഹിങ്ക്യൻ ജനവിഭാഗത്തിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം കണക്കെടുപ്പിൽ ഉൾപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. രാജ്യത്തിന് ഔദ്യോഗികമായി ഒരു രാഷ്ട്രമതമില്ലെങ്കിലും ഭരണഘടന ബുദ്ധമതത്തിന് പ്രത്യേക സ്ഥാനം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്.

മ്യാന്മറിലെ മുസ്‌ലിംവിരുദ്ധ വംശീയതയുടെ ചരിത്രം 2017ൽ ആരംഭിച്ചതല്ല. ബമർ വംശീയ ദേശീയതയും ബുദ്ധമത ദേശീയതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം, രാജ്യത്തെ പൗരത്വനിയമങ്ങൾ, റോഹിങ്ക്യകളെ വിദേശികളായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഭരണകൂട നിലപാടുകൾ തുടങ്ങിയവ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഈ പ്രശ്നത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. 1982ലെ പൗരത്വനിയമം റോഹിങ്ക്യകളുടെ പൗരത്വാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കുന്നതിന് പ്രധാന ഉപകരണമായി മാറി. രാജ്യത്ത് തലമുറകളായി ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജനതയെ ബംഗ്ലാദേശിൽനിന്ന് അനധികൃതമായി കുടിയേറിയവരായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണ് പിന്നീട് വ്യാപകമായത്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ബുദ്ധമത ദേശീയതയുടെ പങ്ക് പ്രത്യേകമായി പരിശോധിക്കേണ്ടിവരുന്നത്.

969 Movement, Ma Ba Tha എന്നറിയപ്പെടുന്ന Association for the Protection of Race and Religion തുടങ്ങിയ സംഘടനകൾ മുസ്‌ലിംകളെ രാജ്യത്തിന്റെ മതപരവും സാംസ്കാരികവുമായ നിലനിൽപ്പിന് ഭീഷണിയായി ചിത്രീകരിച്ചു. മുസ്‌ലിംകളുടെ ജനസംഖ്യാവർധന, മതപരിവർത്തനം, വിവാഹബന്ധങ്ങൾ, വ്യാപാരസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവയെ ബുദ്ധമതസമൂഹത്തിനെതിരായ ആസൂത്രിതമായ നീക്കങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രചാരണങ്ങളാണ് ഈ സംഘടനകൾ നടത്തിയത്.

ബുദ്ധ സന്യാസിയായ അഷിൻ വിരാതു (Ashin Wirathu) ഇത്തരം പ്രചാരണങ്ങളിലെ പ്രമുഖനായിരുന്നു. 2012ൽ റോഹിങ്ക്യകൾക്കെതിരായ അക്രമങ്ങൾ ശക്തിപ്പെട്ടതിനുശേഷം ബുദ്ധമത ദേശീയതയുടെ രാഷ്ട്രീയസ്വാധീനം കൂടുതൽ പ്രകടമായി. 2015ൽ മതപരിവർത്തനം, വിവാഹം, ജനനനിയന്ത്രണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവേചനപരമായ നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിലും Ma Ba Tha സ്വാധീനം ചെലുത്തി. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, അക്രമം നടത്തിയവർ ബുദ്ധമത വിശ്വാസികളായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത മാത്രമല്ല; മുസ്‌ലിംകളെ ഭീഷണിയായി നിർമിക്കുന്ന ഒരു ദേശീയ രാഷ്ട്രീയപ്രത്യയശാസ്ത്രം വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിൽ ചില ബുദ്ധമത സംഘടനകളും സന്യാസിമാരും വഹിച്ച പങ്കാണ്. അതായത്, റോഹിങ്ക്യൻ വംശഹത്യയെ മതവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത കേവലം സൈനിക നടപടിയായി മാത്രം വിശദീകരിക്കുന്നത് അതിന്റെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം അപൂർണമാക്കുന്നു. അതേസമയം, ബുദ്ധമത വിശ്വാസികളെ ഒന്നടങ്കം വംശഹത്യയുടെ ഉത്തരവാദികളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതും തെറ്റാണ്. ബുദ്ധമതസമൂഹത്തിനകത്തുതന്നെ മുസ്‌ലിംവിരുദ്ധ വിദ്വേഷത്തെ എതിർത്ത മതനേതാക്കളും സംഘടനകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ മതസൗഹാർദ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തപ്പോൾ ദേശീയതാവാദത്തെ വിമർശിച്ച സന്യാസിമാർ പോലും ഭരണകൂട അടിച്ചമർത്തലുകൾ നേരിട്ടു. അതിനാൽ ബുദ്ധമതം എന്ന മതപാരമ്പര്യത്തെയും ബുദ്ധമത ദേശീയത എന്ന രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനത്തെയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചുതന്നെ പരിശോധിക്കണം.

ഭരണകൂടവും മതഭൂരിപക്ഷവും

2017ൽ റോഹിങ്ക്യകൾക്കെതിരെ നടന്ന അക്രമങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് മ്യാന്മറിന്റെ സൈന്യമായ തത്മദോ (Tatmadaw) ആയിരുന്നു. സൈനിക നടപടികളുടെ ഭാഗമായി വ്യാപകമായ കൊലപാതകങ്ങളും ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങൾ നശിപ്പിക്കലും നിർബന്ധിത കുടിയൊഴിപ്പിക്കലും നടന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ സെക്രട്ടറി ജനറൽ 2026 നവംബർ 19ന് പുറത്തിറക്കിയ പ്രസ്താവനയിൽ പതിനായിരത്തിലധികം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടതായുള്ള കണ്ടെത്തലും കോടതി വിധിയുടെ ഭാഗമായി എടുത്തുപറയുന്നു. ഈ നടപടികൾ ഒറ്റപ്പെട്ട സൈനിക കുറ്റകൃത്യങ്ങളായിരുന്നില്ല. റോഹിങ്ക്യകൾക്കെതിരെ വർഷങ്ങളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഭരണകൂട വിവേചനവും പൗരത്വനിഷേധവും മതവിരോധവും ചേർന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് വംശഹത്യ നടന്നത്. സൈനികാധികാരികൾ തന്നെ സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് റോഹിങ്ക്യകൾക്കെതിരെ വിദ്വേഷപ്രചാരണം നടത്തിയിരുന്നതായും ഐ.സി.ജെ വിധി വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ഉത്തരവാദിത്വത്തെ രണ്ട് തലങ്ങളിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്: ആദ്യത്തേത്, ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. സൈന്യം, സുരക്ഷാസേന, ഭരണകൂട സ്ഥാപനങ്ങൾ, തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്ത വ്യക്തികൾ എന്നിവയുടെ പങ്ക് ഇതിൽ വരുന്നു. രണ്ടാമത്തേത്, സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. വിദ്വേഷപ്രചാരണം നടത്തിയ മതസംഘടനകളും രാഷ്ട്രീയനേതൃത്വങ്ങളും അക്രമങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ നൽകിയവരും അവയെ ന്യായീകരിച്ചവരും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഒരു രാജ്യത്തെ ഭൂരിപക്ഷ മതസമൂഹത്തിലെ എല്ലാവരും ഒരേപോലെ കുറ്റക്കാരാണെന്ന് ഇതുകൊണ്ട് അർഥമില്ല. എന്നാൽ ഭൂരിപക്ഷ മതത്തിന്റെ പേരിൽ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കെതിരെ സംഘടിതമായ വിദ്വേഷപ്രചാരണം നടക്കുകയും അതിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പിന്തുണയോ സംരക്ഷണമോ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അതിനെ ചോദ്യംചെയ്യേണ്ട സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം ഭൂരിപക്ഷ സമൂഹത്തിനകത്തും ഉയരുന്നു. ഇതാണ് മ്യാന്മറിന്റെ അനുഭവം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന കാര്യം. ഒരു ജനതയെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള സൈനികശേഷി ഭരണകൂടത്തിനുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, ആ ജനതയെ രാജ്യത്തിന്റെ ശത്രുവായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ആശയങ്ങൾ ഭൂരിപക്ഷ ദേശീയ സമൂഹത്തിൽ പ്രചരിക്കുമ്പോഴാണ് അത്തരം അക്രമങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ വ്യാപകമായ സാമൂഹിക അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നത്.

മുസ്‌ലിംകൾ അക്രമികളാകുമ്പോൾ മാത്രം മതം ചർച്ചയാകുന്നു

ലോകത്തെ അക്രമങ്ങളെയും ഭീകരവാദത്തെയും വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ മതപരമായ സ്വത്വങ്ങൾ ഒരേ രീതിയിലാണോ പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്? മുസ്‌ലിം വ്യക്തികളോ സംഘടനകളോ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ അവരുടെ മതവിശ്വാസങ്ങളും മതഗ്രന്ഥങ്ങളും മതത്തിന്റെ ചരിത്രവും വരെ അക്രമത്തിന്റെ കാരണങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നാൽ, മറ്റു മതസമൂഹങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണകൂടങ്ങളോ ദേശീയതാപ്രസ്ഥാനങ്ങളോ വലിയതോതിൽ അക്രമങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ അവയെ കേവലം ദേശീയത, വംശീയത, രാഷ്ട്രീയസംഘർഷം, സൈനിക നടപടികൾ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രം വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രവണതയുണ്ടോ എന്നത് പരിശോധിക്കേണ്ട ചോദ്യമാണ്.

ഈ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മാധ്യമശ്രദ്ധ സംബന്ധിച്ച് ഗവേഷണങ്ങളും ലഭ്യമാണ്. എറിൻ എം. കിയേൺസ്, ആലിസൺ ഇ. ബെറ്റസ്, ആന്റണി എഫ്. ലെമ്യൂ എന്നിവർ 2019ൽ Justice Quarterly യിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പഠനത്തിൽ, 2006–2015 കാലത്ത് അമേരിക്കയിൽ നടന്ന ഭീകരാക്രമണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിച്ചു. ആക്രമണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം, മരണസംഖ്യ, പ്രതിയുടെ അറസ്റ്റ് തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിഗണിച്ചശേഷവും മുസ്‌ലിംകൾ നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് മറ്റു ആക്രമണങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ശരാശരി 357 ശതമാനം കൂടുതൽ മാധ്യമശ്രദ്ധ ലഭിച്ചതായി പഠനം കണ്ടെത്തി. ഇത് അമേരിക്കൻ മാധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കണ്ടെത്തലാണ്; കേരളത്തിലെ മാധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള നേരിട്ടുള്ള കണക്കല്ല. എന്നിരുന്നാലും മതസ്വത്വം വാർത്തകളുടെ പ്രാധാന്യത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കാമെന്നതിന് ഇതൊരു തെളിവാണ്.

മ്യാന്മറിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഈ അസമത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണ്. ബുദ്ധമത ദേശീയതയുടെ പേരിൽ മുസ്‌ലിംകൾക്കെതിരെ നടന്ന വിദ്വേഷപ്രചാരണങ്ങളെ പരിശോധിക്കാതെ വംശഹത്യയെ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുപോലെതന്നെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഭൂരിപക്ഷ ദേശീയതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ അവഗണിക്കാനും കഴിയില്ല. മുസ്‌ലിംകൾ നടത്തുന്ന അക്രമങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ മതപ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെ വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നവർ മ്യാന്മറിലെ അക്രമങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ബുദ്ധമത ദേശീയതയുടെ ചരിത്രവും പ്രത്യയശാസ്ത്രവും പരിശോധിക്കാൻ തയാറാണോ? ഈ ചോദ്യമാണ് നമ്മുടെ പൊതുചർച്ചകളിൽ ഉന്നയിക്കേണ്ടത്. അതിന് ബുദ്ധമതം അടിസ്ഥാനപരമായി അക്രമാസക്തമായ മതമാണെന്ന് വാദിക്കേണ്ടതില്ല. അങ്ങനെ വാദിക്കുന്നത് മുസ്‌ലിംകൾക്കെതിരെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന മതസാമാന്യവത്കരണത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമായിരിക്കും. മറിച്ച്, ഏതു മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ദേശീയതയാണ് അക്രമത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നതെങ്കിലും അത് ഒരേ രീതിയിൽ പരിശോധിക്കണമെന്നതാണ് അടിസ്ഥാന തത്ത്വം.

കോടതി വിധി നൽകുന്ന പാഠം

ഐ.സി.ജെയുടെ ചരിത്ര വിധി ഈ ചർച്ചയിൽ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖയാണ്. ഐ.സി.ജെ മ്യാൻമാർ എന്ന ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത്. വ്യക്തികളുടെ ക്രിമിനൽ ഉത്തരവാദിത്വം പരിശോധിക്കുന്ന അന്താരാഷ്ട്ര ക്രിമിനൽ കോടതി (ഐ.സി.സി) ഇതിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. 2024 നവംബർ 27ന് മ്യാൻമാർ സൈനിക മേധാവി മിൻ ഓങ് ഹ്ലെയിങ്ങിനെതിരെ മനുഷ്യരാശിക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ പേരിൽ അറസ്റ്റ് വാറന്റ് ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഐസിസി പ്രോസിക്യൂട്ടറാണ്. വംശഹത്യ നടന്നുവെന്ന വിധിയോടൊപ്പം ഉത്തരവാദികളായവരെ അന്വേഷിക്കാനും നിയമനടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാനും റോഹിങ്ക്യകൾക്ക് സുരക്ഷിതവും സ്വമേധയായും മാന്യമായും നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കാനും കോടതി നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ വിധി ബുദ്ധമതസമൂഹത്തെ മുഴുവൻ കുറ്റക്കാരായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം, ഭരണകൂട ഹിംസക്ക് ദേശീയത നൽകിയ പിന്തുണയെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രപരമായ അന്വേഷണത്തിന്റെ ആവശ്യകതയും ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല

അവസാനമായി, ലോകത്തെ ഭീകരവാദത്തിന്റെയും കൂട്ടക്കൊലകളുടെയും ചരിത്രം ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ മുസ്‌ലിം അക്രമികളുടെ മതസ്വത്വം പ്രധാന വിശദീകരണമായി ഉപയോഗിക്കുകയും മുസ്‌ലിംകൾ ഇരകളായ വംശഹത്യകളിൽ കുറ്റവാളികളുടെ മത/ ദേശീയതയെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മ്യാൻമാറിന്റെ അനുഭവം തെളിയിക്കുന്നത് വംശഹത്യയെ ഒരു മതത്തിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമായി ചുരുക്കാനാവില്ല എന്നാണ്. ഭരണകൂടങ്ങൾക്കും സൈന്യങ്ങൾക്കും ദേശീയതാപ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും വംശീയ വിദ്വേഷം സംഘടിതമായ അക്രമമായി മാറ്റാൻ കഴിയും. മുസ്‌ലിംകൾ കുറ്റവാളികളാകുമ്പോഴും ഇരകളാകുമ്പോഴും ഒരേ ചരിത്രപരവും രാഷ്ട്രീയപരവും ധാർമികവുമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കപ്പെടണം.

റഫറൻസുകൾ

International Court of Justice. 2026. Application of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (The Gambia v. Myanmar). Judgment of 19 November 2026.

International Labour Organization. 2023. Towards Freedom and Dignity in Myanmar. Report of the Commission of Inquiry.

Human Rights Watch. 2020. “An Open Prison without End”: Myanmar’s Mass Detention of Rohingya in Rakhine State.

United States Department of State. 2019. 2018 Report on International Religious Freedom: Burma.

Kearns, Erin M., Allison E. Betus, and Anthony F. Lemieux. 2019. “Why Do Some Terrorist Attacks Receive More Media Attention Than Others?” Justice Quarterly, 36(6): 985–1022.

United Nations. 2026. Statement by the Secretary-General on the International Court of Justice Judgment in The Gambia v. Myanmar. 19 November

Show Full Article
25% Off
E-Paper First Page
Today
Today's Edition is out

Want the complete newspaper?

Print Replica Crop & Save India & GCC Zoom in and zoom out
News Summary - Rohingya genocide
Next Story